Las ma swój drugi, cichy wymiar. Trzeba się zatrzymać, pochylić, czasem uklęknąć, by go zobaczyć. Wśród liści, mchów i wilgotnej ściółki kryją się małe, niepozorne grzyby – często pomijane, niezauważone, a jednak zachwycające w swojej formie, kolorze i delikatności.
Fotografia makro uczy cierpliwości i uważności. Na chwilę wszystko inne przestaje mieć znaczenie. Liczy się tylko ten drobny fragment świata, który nagle okazuje się pełen życia i piękna. Choć jeszcze nie potrafię nazwać, jaki to dokładnie gatunek grzyba, wiem jedno – podoba mi się to, co robię. Sam proces patrzenia staje się ważniejszy niż etykieta czy definicja.
Patrząc na te małe stworzenia, łatwo zrozumieć coś więcej. Tak jak my uczymy się dostrzegać to, co niewielkie i ukryte, tak samo Bóg patrzy na człowieka – nie przez pryzmat wielkości, znaczenia czy doskonałości, ale z bliska, z czułością i uwagą. Dla Niego nikt nie jest zbyt mały, zbyt niepozorny, by nie był wart spojrzenia.
Te zdjęcia są zapisem chwili zatrzymania. Przypomnieniem, że czasem trzeba zejść nisko, by zobaczyć naprawdę dużo.
